Üstelemek...

Cümleten merabayın millet. İlk olarak önceki yayınlarda verdiğim “Daha aktif bir blogger olma” sözümü tutamadığımdan affınıza sığınıyorum. Tabii ki bunlarla ilgili kendimce mazeretlerim mevcut. Tatildeyim ve internete ulaşmak gerçekten zor. Gerek LYS ile ilgili düşünceler gerekse günlük yoğunluklar da cabası.(Ha LYS demişken sıralamam 51 bin ve hem ben hem öğretmenlerim bir kez daha denersem ilk on bine girebileceğimi düşünüyoruz. Düşünceler derken bunu kastediyorum)
Hâsıl-ı kelam ben blogda yazmayışımı bir mecburiyetten ibaret görüyorum.
Bunlarla birlikte üzülerek hatta içimdeki benliklerde ağlayarak şunu belirteyim: Sanırım bir kez daha uzaklaşacağım buralardan. Önceki sefer kısa bir vedaya uzun bir yazı demiştim ama bu kez uzun bir vedaya kısa bir yazı yazabilirim. Neyse işte yarın ola hayrola bakalım ne olacak…
Şimdi gelelim yazımızın konusuna. Tabii başlamadan evvel şunu belirteyim: Bu yazı iç döküntülerimin bir tezahürü olduğundan sıkılabilirsiniz. Siz iyisi mi şimdiden sabır sınırınızı biraz daha arttırın. Ve de şimdiden *Gülücüklü Kalın*
Üstelemek
Bendeniz 14 yıl boyunca ailemin en küçüğü olma vazifesini üstlenmiş birisiyim. Eh evin küçüklerinin bileceği üzre maddi ve manevi ciddi bir baskı yaşadım. Sakın yanlış anlaşılmasın bu kötü bir şey olduğu anlamına gelmiyor. Çünkü ben hayatta karşımıza çıkan zorlukların bizleri güçlendirmek için birer fırsat olduğuna inanan biriyim. Hem tabii ki evin küçüğü olmak büyük avantajlar da sağlıyor. Örneğin evde en çok nazı geçen oluyorsunuz, erkekler abilerinden kızlar ablalarından her türlü eşyada otlanabiliyor (hihi biraz argo oldu gibi ama olayı en güzel tanımlayan bu :D ) vesaire vesaire… Kısacası her şeyde olduğu gibi bunda da iyi ve kötü yanları var.
Henüz konuya girmiş değilim. Çünkü kime “evin en küçüğü” söz grubunu telaffuz etseniz ilk olarak şu karşılığı almanız kuvvetle muhtemel: *Ayak İşleri*
Ayak işleri yapmak kardeşlerin zoraki atandığı bir meslek gibi bir şey. Ne denirse densin yapmak zorundasındır. Hele ki aileniz benimki gibiyse. Nasıl mı? İki abi, iki abla, anne, baba. Büyük yani anlatabiliyor muyum? Şey gibi: bir kurumda altı müdür varmış da tek memur senmişsin gibi. Tamam tamam sakinim. İşte böyle bir hiyerarşinin en alt basamağında bulunmak bazı zorlukları beraberinde getirebiliyor.
 Bir diğer dezavantaj olarak bahsedebileceğim şey aslında kişiliğimle ilgili biraz. Ailem yıllarca beni çok bilmiş olarak nitelendirdi. Burcum kova yükselenim ikizler olduğunu görünce kendime “cuk oturmuş” dedim. Evet ismim bu: “çok bilmiş”. Bu adın takılmasında bazı sebepler var tabii. Bunlar: çok konuşmak, fikirlerinden fazlaca bahsetmek, işim olmayan şeylere ilgi duyup merak etmek ve devamında fikir üretmek, tavsiye vermek gibi gibi gibi… Bunlar aslında herkeste olan şeyler sanırım. Ama bunlar evin küçüğünde olursa sorun büyük oluyor…
 Konuyu dağıttım ve hemen geri topluyorum.
Ayak işleri, biz küçüklerin şikayet etmeye hakkı olmadan yapmak zorunda olduğumuz şeyler. Tamam, bunu kabul edebiliyorum. Ama beni öfkelendiren şey “üstelemek”. Bu kelimenin bendeki tanımı: bir iş verildiği vakit aradan daha üç saniye bile geçmemişken kızgın bir tavırla tekrar söylenmesi ya da buna benzer durumlar işte. Bu kimsenin zoruna gitmiyordur belki ama beni en çok sinirlendiren hatta tek sinirlendiren şey bu. Bana böyle yapıldığında algıladığım düşünce şu: “Sen ne iş versek yapmıyorsun zaten. Harekete geç ve bari şu an söylediğim şeyi yap.”
Şu bir gerçek ki gerek kardeşlerim gerek arkadaş çevreme baktığımda büyüklerin sözlerini dinleme, söylediklerini yapma konusunda birçok insanda daha fazla gayret gösteriyorum. Hatta bunu ailem üyeleri fark etmeden sık sık söylüyorlar. Bu kadar söz dinlememin sebebini de bilmiyorum. Belki birileri için bir şey yapmak mutlu ediyordur beni. Tüm bunlara rağmen üstelenmesi zoruma gidiyor işte. Bu algının oluşma sebeplerini düşünmedim değil elbette:
Ya ergenlikle beraber paket olarak verilen asilik ve asabiyet duyguları bana böyle düşündürüyor.
Ya gerçekten haklıyım, emeğim bilinçaltlarında hor görülüyor. Ya da aslında bir şey yaptığım yok, sadece fazla ego yapıyorum.
Ya da bambaşka bir sebep…
Bana birinci seçenek gibi geliyor ama diğerleri de olabilir tabii. Kendim hakkında cidden çok az şey biliyorum…
 Sözün özü, bir iş verildiğinde üstelenmesinden nefret ederim. İleride asla yapmayacağım şeyler listesinin başlarında *üstelemek* var.
İnsanlara güvenin güzel insanlar. Onlara sorumluluk verdiğinizde onlara gerçekten sorumluluk verin ve mesuliyeti tam anlamıyla onlara bırakın. Sonuç güzel olursa herkes sevinir, kötü olursa kişisel gelişim için paha biçilmez bir kazanım olur.
Bir dahaki yazıya görüşmek üzere kendinize iyi davranın GÜLÜCÜKLÜ KALASICALAR…..


SHARE

Talha .MTY.

    Blogger Comment

26 Yorum :

  1. Üstelemenin bir kötü tarafı da insanı duyarsızlığa itmesi bence. Artık bir kez söylenen bir şeyi önemsiz gibi algılayıp kenara itebilir, sorumluluk bilinci azalabilir. Ölçülü olmak da fayda var. Allah tercihlerinde ve hayatının her alanında hakkında hayırlısını versin erenler. Selametle ⭐

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aynen öyle. Ne kadar önemli de olsa böyle yapınca tüm önemini yitiriyor.
      Duan icin teşekkürleeeer. İnşallah ettiğin dualar senin için de kabul olur.
      Gülücüklü Kal...

      Sil
  2. Ahhhh ahhh ben de evin en küçüğüyüm üstelik tek kızıyım ve hala büyüyemedim 😉 Ben de bir şey istediklerinde emir cümlesi kullananlara çok kızıyorum yapacağım varsa da yapmıyorum 🙈🙈

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ne güzel bişi hep küçük kalmak... büyümek pek eğlenceli değilmiş diye duydum :))
      Gülücüklü Kalır mısın :D

      Sil
  3. o bir geleyim, ne göreyim? sen yoksun. gidiyor muşsun. ama bu gidişin kendi iyiliğin için bir nevi. insanın kendinde olan farklılıkları bilmesi güzel. aksine ileride sorun olabiliyor. bloggerda takılma o sözü benim de tuttuğum söylenemez talha. elbet bunun kimi sebepleri vardı, ama hiç biride can sıkıntısından mütevellit değildi... ım; neyseciğme kırk yılın başında nihayet buraya adım atmışım ve kendimden laflıyorum tekrardan (?) kabalık resmen! bunun için affola, çeneme vurduğumu var say, sende ikizlermişsin. bunu yeni öğrendim. hah. bu arada sınavın için başarılar diliyorum. dilerim ki, düşündüğün gibi geçer, emeklerinin karşılığını alır ve istediğin yere ulaşırsın. sen de gülücüklü kal. ^^
    (tanrım! bu sözünü özlemişim. vallahi bak.)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ne kabalığı bilakis özlemişim konusmaya (yazmaya) başlayınca duramamanı :))
      Dileklerin içinse bir uçak dolusu teşekkür.
      Madem özlemişin diyeyim bi daha:
      GÜLÜCÜKLÜ KAL...
      GÜLÜCÜKLÜ KAL...

      Sil
  4. Senin bacaklarını kıracağım artık. Nasıl gidersin, nasıl? Olur mu öyle şey. İçini döktüğün bir alan burası sonuçta ve yazı yazdıkça mutlu olan bir Talha, uzun vedaların adamı değil bence.

    "Bir kurumda altı müdür varmış da tek memur benmişim gibi." benzetmesini okuduğumda kahkaha attım. İlahii sen :))

    Büyüklerin sözlerini dinleme, söylediklerini yapma konusunda birçok insanda daha fazla gayret gösteriyorum demişsin ve eklemişsin; belki(!) birilerine bir şey yapmak mutlu ediyordur beni :)
    "Mutlu Etmek, Mutlu Eder" felsefesine göre hareket eden bir Talha'nın genel bir özelliği bu. Belki değil kesinlikle mutlu ediyor seni :)

    Her konuda fikir üretmeye çalıştığını bilmiyorum ama bence çok konuşman iyi bir şey. Arkadaşlığımız boyunca sözcüklerinin içi her defasında doluydu ve çoğu zaman kendi hayatımda çıkış yolunu kolayca bulmama yardımcı oldun.

    Ayrıca asiliğin ergenliktendir, zamanla her şey yerli yerine oturacak İnşallah.
    Gülücüklü Kalasıca haha !!
    Sevgilerle Talhacımm :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yorumun o kadar mutlu etti ki beni, anlatamam.
      Evet ben dahi uzun vedalar yaşamak zorunda kalabiliyormuşum...
      Bir kelimem bile hayatında bir şeyleri duzelttiyse mutlu olmaya yeterli sebep var demektir.
      Her şeyin yerli yerine oturacagi günü bekliyorum sabırla...
      Gülücüklü Kal Gülücüklü Kalasıca :))

      Sil
  5. bay çok bilmiş seni =))) yükselen ikizler benim de dengesizlik de mevcut =))
    verdiğin tepki normal bence mty, olur öyle, birinci maddenin etkisi baskın olabilir tabi ama büyük sözü dinliyorsun yaa, hayırlı evlat, daha ne olsun ;)
    Gülücükle kal =))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet buyrun o benim :))
      Ne öğrenmek isterdin?" Daha ne olsun?" Cevap bekleyen bir soruysa hemen cevaplarım
      Gülücüklü Kal...

      Sil
  6. inşallah hakkında en hayırlısı olur^^

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Tek temennimiz bu yumi yum
      Çok teşekkür ederim :))
      Gülücüklü Kal....

      Sil
  7. Ah ahh... Ailenin en küçük ferdi olarak deliler gibi yakındığım durumlardan biri olduğu doğrudur şu ayak işlerinin :D Belki öyle çok büyütülcek bişey değildir ama insan üşengeç olmayadursun. Ee hal böyle olunca şu üsteleme şeyine ben de hayli maruz kalıyorum. Ama alıştım galiba duymuyorum bile bazen yahu :Dd

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kalkıp kalkmama kararsızlığı yaşıyordun galiba hahaha tamam tamam
      Gülücüklü Kal...

      Sil
  8. Bir nevi hep eskilerle idare etmek,ekmeği almak,sofrayı çırpmak,çöpü dökmek, arabayı kaçıramamak durumunda kalsam da evin küçüğü olmaktan pek şikayetçi değilim:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aynı durumları yaşasam da aynı şekilde şikayetçi değilim ben de :D
      Gülücüklü Kal...

      Sil
  9. Aslında alışkanlık onlar için... Hep kontrol ve teyit zorunluluğu hissettiklerinden... Yoksa unutulur (kendisi veya sen) zannediyorlardır....

    Evin en küçüğü olduğun ev yanlış ev olmuş :P bizde o maddi-manevi zorluk yaşayan ve ayak işlerine bakan büyükler oldu maalesef :))) hep derdim 'küçük çocuk şansı' die... Gel seni bizim eve alalım Talha :D
    Yani bu sene tercih yapmıyor musun?
    Hakkında hayırlısı olsun inşallah! Çok içten diliyorum bunu.
    Bir ikizler olarak çok bilmişliğinin ve meraklılığının abartıldığını düşünüyorum ;P
    Hehehe :)))

    Her şey güzel olur merak etmeyesin.
    Fırsat buldukça uğra ve gülücük bırak sağa sola!

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. O nasıl ev öyle :D
      Güzel dileklerin için bir kilo teşekkür ve tebessüm ederim :)
      Bilmiş olmadığımı çok iyi biliyorum oysa :D

      keşke fırsat bulabilsem. baksana 15 gün sonra yanıt yazıyorum ancak.
      Neyse ...bu da geçer ya hu :D
      Gülücüklü Kal...

      Sil
  10. Hımm bende bir Kova'yım.. Ama merak etme evin büyüğü olarak bende hiç kurtulamıyorum o ayak işlerinden. Hoş hepi topu iki kardeşiz ama yine de bitmiyor. Bu Üsteleme ve emir mevzu burcumuza has şeyler sanırım. Zira emir almaktan ve üstelenmekten bende ziyadesi ile nefret ediyorum.

    Bu arada LYS de 51000 çok güzel bir sonuç tebrik ederim.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben de öyle düşünüyorum. ve gariptir çevremde kova yok :))
      Bir kez daha deneyecek daha iyi bir şeyler yapmaya çalışacağım.
      Gülücüklü Kal...

      Sil
  11. Ben ablayım, kardeşim var ama şimdi düşündüm de hiç o emir buyuran ablalardan olmamışım. Tamam kabul, en azından çoğu zaman -,- Ama bizde de durum aynı gibi. Bir konuda bilgili ol, olma, susmak zorundasın. Tamam bu tabir biraz ağır olmuş ama öyle.Bazen kendini ifade etmeye 'çok bilmişlik' ismini veriyorlar. Tuhaf.. En iyisi evde polimiğe girmemek oluyor bazen. Güzel dileklerin için çoook teşekkür ederiimm :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Tabi tabi sen onu kardeşine sor :))
      Tam bu yorumu okurken Şükrü Erbaş'tan "Ömür Hanımla Güz Konuşmaları"nı dinliyordum nasıl da denk geldi:
      Susmak yalnızlığın ana dilidir, Ömür hanım, şiiridir, beni konuşmaya zorlama ne olur.
      Hoş bir rastlantı oldu.
      Şimdi bilmiş bilmiş kendimi ifade ettim o halde :))
      Gülücüklü Kal...

      Sil
  12. Sizi blog keşif etkinliğinden takipteyim bana da beklerim sevgiler :)
    http://guzelvekulturluyum.blogspot.com.tr

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hoş gelmiş sefa getirmişiniz. Ben de takip edeyim ama "bol bol" yorum yapma konusunda söz veremem çünkü şu sıralar (yaklaşık on ay) fırsat bulamıyorum.
      Gülücüklü Kal...

      Sil
  13. bir sey söylendikten sonra hemen tekrar söylenmesine ben de uyuz oluyorum ama tekrar söylenmeden de yapmıyorum öyle gıcık bir durum :D belki de birkaç saniye sonra tekrar söylenmesi bünyeme yerleşmiş ve ne kadar sinirlensem de artık başka yolu yok

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. demek artık kendini hep o ikinciye alıştırmışsın sana öyle geliyordur :)
      Gülücüklü Kal...

      Sil

Yorumların benim için önemli...

Ha Ben Ha Onlar (: